Γιατί δεν νιώθω ικανοποιημένος από την ζωή;

Sandy Messaropoulou

πριν από 9 λεπτά

διαβάστηκε 4 λεπτά

Ενότητα How to, διαλογισμός για αρχάριους

Μπορεί εξωτερικά όλα να φαίνονται καλά.

Να υπάρχει μια δουλειά, μια σχέση, μια οικογένεια, φίλοι, ένα σπίτι, δραστηριότητες, στόχοι που έχουν ήδη επιτευχθεί.

Και παρ’ όλα αυτά, να νιώθω συνεχώς: «Δεν είμαι πραγματικά ικανοποιημένος.»

Η παγίδα του «όταν»... να καθορίζει πόσο είμαι ικανοποιημένος από την ζωή μου

Ίσως περιμένουμε συνεχώς κάτι ακόμη.

Να αλλάξει η δουλειά.

Να έχω περισσότερα λευτά.

Να βελτιωθεί η σχέση μας.

Να μεγαλώσουν τα παιδιά

Να τακτοποιήσω το σπίτι

Να χάσουμε βάρος.

Να αποκτήσουμε κάτι που επιθυμούμε.

Να έρθουν οι διακοπές.

Να ολοκληρωθεί ένας ακόμη στόχος.

Και για λίγο, όταν κάτι από αυτά συμβεί, αισθανόμαστε καλύτερα.

Μέχρι που πολύ γρήγορα το καινούργιο γίνεται φυσιολογικό.

Και ο επόμενος στόχος εμφανίζεται....

«Όταν συμβεί αυτό, τότε θα είμαι καλά.»

Όταν χτίζω την ευτυχία μου γύρω από στόχους που δεν έχω καταφέρει ακόμη...

Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε στόχους. Οι στόχοι είναι σημαντικοί...

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ζωή μετατρέπεται σε μια διαρκή αίθουσα αναμονής για να νιώσουμε ικανοποιημένοι από την ζωή μας.

Όταν το παρόν αποκτά αξία μόνο ως μέσο για να φτάσουμε κάπου αλλού.

Τότε μπορούμε να περάσουμε χρόνια επιδιώκοντας μια ζωή την οποία σχεδόν ποτέ δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώσει.

Γιατί συνηθίζουμε ακόμη και αυτά που κάποτε θέλαμε πολύ...

Ο ανθρώπινος νους έχει μια εξαιρετική ικανότητα προσαρμογής που μας βοηθά να εξελισσόμαστε.

Αυτό που σήμερα μοιάζει σπουδαίο και νιώθουμε ικανοποίηση από την ζωή, μας γεμίζει, ύστερα από λίγο γίνεται μέρος της καθημερινότητας.

Το καινούργιο σπίτι γίνεται απλώς «το σπίτι μας». Η δουλειά που κάποτε ονειρευόμασταν γίνεται η δουλειά στην οποία γκρινιάζουμε τη Δευτέρα το πρωί.

Ένας στόχος που κάποτε μας φαινόταν τεράστιος, μόλις κατακτηθεί, σταδιακά χάνει τη συναισθηματική του ένταση.

Η προσαρμογή αυτή είναι φυσιολογική.

Μπορεί όμως να δημιουργήσει και την ψευδαίσθηση ότι για να αισθανθούμε ξανά καλά χρειαζόμαστε συνεχώς κάτι περισσότερο.

Γιατί, πάντα υπάρχει το κάτι παράπανω, γιατί πάντα υπάρχει το κάτι καλύτερο, το κάτι που θα με κάνει πιο ευτυχισμένο, πιο χαρούμενο, πιο "ελέυθερο", πιο δημιουργικό, πιο όμορφο, πιο, πιο, πιο πολύ...

και εκεί έρχεται το ερώτημα....

Μήπως μετράω τη ζωή μου με ξένα κριτήρια;

Οι στόχοι που κυνηγάμε είναι πράγματι δικοί μας; Ή είναι πράγματα που μάθαμε ότι θα έπρεπε να θέλουμε;

Μεγαλώνουμε μέσα σε οικογένειες, κοινωνίες και κουλτούρες που μας μεταφέρουν —άμεσα ή έμμεσα— συγκεκριμένες εικόνες επιτυχίας.

Πρέπει να προχωρήσεις επαγγελματικά.

Πρέπει να δημιουργήσεις οικογένεια.

Πρέπει να κερδίζεις περισσότερα.

Πρέπει να δείχνεις καλά.

Πρέπει να είσαι παραγωγικός.

Πρέπει να εξελίσσεσαι συνεχώς.

Και κάποιες φορές μπορούμε να γίνουμε πολύ καλοί στο να χτίζουμε μια ζωή που φαίνεται σωστή απέξω, χωρίς να αναρωτηθούμε ποτέ: «Μου ταιριάζει πραγματικά αυτή η ζωή;»

Η σύγκριση μετακινεί συνεχώς τη γραμμή τερματισμού

Παλαιότερα συγκρινόμασταν κυρίως με ανθρώπους του άμεσου περιβάλλοντός μας.

Σήμερα μπορούμε μέσα σε λίγα λεπτά να συγκριθούμε με εκατομμύρια ανθρώπους.

Και χωρίς να το καταλάβουμε, το ερώτημα παύει να είναι:

«Μου αρέσει η ζωή μου;»

και γίνεται:

«Είναι η ζωή μου αρκετά καλή σε σχέση με των άλλων;»

Σε ένα παιχνίδι που δύσκολα κερδίζεται.

Πάντα θα υπάρχει κάποιος που φαίνεται να έχει περισσότερο.... να είναι περισσότερο...

Το κριτήριο μας παύει να είμαστε εμείς και το βλέμμα μας μαθαίνει να είναι στραμμένο προς τα έξω σε ΄΄ενα κόσμο που το πόσο είμαι ικανοποιημένος από την ζωή, μοιάζει να είναι ένα ατελείωτο κυνήγι εντυπωσιασμού.

Όταν ο εσωτερικός κριτής δεν μας αφήνει να φτάσουμε ποτέ

Όταν μάθαμε να είμαστε αρκετοί για τους σημαντικούς μας άλλους, ακόμη και μια επιτυχία μας δεν θα έρθει η ώρα σύντομα θα υποτιμηθεί... Ο στόχος επιτυγχάνεται και αντί να υπάρξει χώρος για αναγνώριση, ο νους μετακινείται στον επόμενο.

«Θα μπορούσα καλύτερα.» «Δεν είναι αρκετό.» «Έπρεπε να έχω προχωρήσει περισσότερο.» «Δεν έχω κάνει όσα θα έπρεπε.»

προχωράμε συνεχώς, αλλά συναισθηματικά παραμένουμε πάντα πίσω από τον εαυτό μας.

Ικανοποίηση δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια

Ικανοποίηση από τη ζωή δεν σημαίνει ότι δεν θέλω να αλλάξει τίποτα.

Δεν σημαίνει παραίτηση.

Δεν σημαίνει έλλειψη φιλοδοξίας.

Αλλά να μπορώ ταυτόχρονα να αναγνωρίζω αυτά που υπάρχουν σήμερα και να επιθυμώ κάτι περισσότερο για το αύριο.

Η διαφορά βρίσκεται στο σημείο από το οποίο ξεκινά η επιθυμία.

Άλλο:

«Δεν είμαι αρκετός μέχρι να το αποκτήσω.»

και άλλο:

«Είμαι καλά εδώ και θέλω να εξερευνήσω τι άλλο μπορώ να δημιουργήσω.»

Στη δεύτερη περίπτωση, η εξέλιξη δεν είναι προσπάθεια να καλύψουμε ένα μόνιμο εσωτερικό κενό. Είναι επιλογή.

Ίσως το ερώτημα δεν είναι «τι μου λείπει;»

Αλλά τι υπάρχει ήδη στη ζωή μου και δεν το βιώνω πραγματικά;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν κάπου χωρίς να σκέφτομαι το επόμενο;

Πότε χάρηκα κάτι χωρίς να το αξιολογήσω;

Ποιες στιγμές της καθημερινότητάς μου με κάνουν πραγματικά να αισθάνομαι ζωντανός;

Ποια πράγματα κάνω επειδή τα θέλω και ποια επειδή θεωρώ ότι πρέπει;

Τι θα άλλαζα στη ζωή μου αν δεν χρειαζόταν να αποδείξω τίποτα σε κανέναν;

Και ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση:

Αν τίποτα σημαντικό δεν άλλαζε για τους επόμενους έξι μήνες, θα μπορούσα να βρω έναν τρόπο να κατοικήσω καλύτερα τη ζωή που έχω ήδη;

Η ικανοποίηση χρειάζεται παρουσία

Δεν βιώνουμε τη ζωή αναδρομικά. Δεν τη βιώνουμε ούτε στο μέλλον.

Τη βιώνουμε μόνο τη στιγμή που συμβαίνει.

Η ικανοποίηση δεν προκύπτει μόνο από το τι έχουμε. Σχετίζεται και με το αν μπορούμε να έρθουμε πραγματικά σε επαφή με αυτό.

Να σταματήσουμε για λίγο.

Να παρατηρήσουμε.

Να νιώσουμε.

Να αναγνωρίσουμε.

Να επιτρέψουμε σε μια καλή στιγμή να είναι απλώς μια καλή στιγμή, χωρίς αμέσως να απαιτήσουμε την επόμενη.

Και αν δεν αισθάνομαι τίποτα;

Μερικές φορές η απουσία ικανοποίησης δεν είναι απλώς αποτέλεσμα σύγκρισης ή υψηλών προσδοκιών.

Όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα υπάρχει έντονη απώλεια ενδιαφέροντος ή ευχαρίστησης, συναισθηματικό μούδιασμα, επίμονη θλίψη, εξάντληση ή σημαντική αλλαγή στη λειτουργικότητα, αξίζει να διερευνηθεί περισσότερο.

Γιατί πίσω από το «τίποτα δεν με ικανοποιεί» μπορεί κάποιες φορές να υπάρχει ψυχική δυσφορία που χρειάζεται διαφορετική φροντίδα.