Ο φάρος και τα όρια

Φαντάζομαι έναν άνθρωπο μέσα σε έναν φάρο.

Μπροστά του απλώνεται μια τεράστια, ήρεμη θάλασσα. Δεν υπάρχουν καράβια. Δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα που να πλησιάζει ή να απομακρύνεται. Καμία καταιγίδα, κανένας κίνδυνος, κανείς που να περιμένει το φως του.

Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος και Τίποτα δεν τον περιορίζει.

Κι όμως, αυτή η απουσία ορίων δεν μοιάζει με ελευθερία. Μοιάζει με κενό.

Η θάλασσα είναι τόσο απέραντη, που σχεδόν παύει να είναι θάλασσα. Στέκεται μπροστά του ακίνητη, σαν ζωγραφισμένο σκηνικό. Δεν αλλάζει. Δεν απαντά. Δεν αντανακλά το φως του.

Κι εκείνος συνεχίζει να φωτίζει και φωτίζει πιο δυνατά και πιο δυνατά...

Αλλά για ποιον;

Ένας φάρος υπάρχει σε σχέση με κάτι άλλο. Το φως του αποκτά νόημα όταν υπάρχει κάπου ένα καράβι που μπορεί να το δει, να προσανατολιστεί, να αλλάξει πορεία. Εδώ όμως δεν υπάρχει τίποτα που να ανταποκρίνεται.

Δεν υπάρχει ένα «σε βλέπω».

Δεν υπάρχει ένα «σε χρειάζομαι».

Δεν υπάρχει καν ένα «το φως σου έφτασε μέχρι εδώ».

Και όταν τίποτα δεν επιστρέφει το φως, κάποια στιγμή ίσως ο ίδιος ο άνθρωπος δυσκολεύεται να δει τον εαυτό του.

Τα παράθυρα του φάρου δεν έχουν τζάμια. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα ανάμεσα στο μέσα και στο έξω. Μπορεί να βλέπει παντού, αλλά τίποτα δεν τον προστατεύει από το απέραντο.

Και τότε σκέφτομαι πως ίσως τα όρια δεν υπάρχουν μόνο για να μας περιορίζουν.

Υπάρχουν και για να μας δίνουν σχήμα.

Η ακτή περιορίζει τη θάλασσα, αλλά ταυτόχρονα μας δείχνει πού αρχίζει και πού τελειώνει.

Η κορνίζα περιορίζει έναν πίνακα, αλλά μέσα από αυτήν ο πίνακας γίνεται ορατός.

Το δέρμα είναι ένα όριο, αλλά χάρη σε αυτό υπάρχει το σώμα μου και υπάρχει ο κόσμος έξω από εμένα.

Και στις σχέσεις, το όριο είναι αυτό που επιτρέπει να υπάρξει ένα «εγώ» και ένα «εσύ».

Χωρίς αυτό, ίσως δεν υπάρχει πραγματική συνάντηση. Υπάρχει μόνο ένα απέραντο πεδίο όπου όλα μπορούν να συμβούν — και τελικά τίποτα δεν συμβαίνει.

Ίσως λοιπόν η απόλυτη απουσία ορίων να μην είναι η απόλυτη ελευθερία.

Ίσως να είναι η απουσία αντίστασης, ανταπόκρισης, προσμονής, σχέσης.

Ο άνθρωπος στον φάρο δεν είναι φυλακισμένος από τα όρια.

Είναι φυλακισμένος από την απουσία τους.

---

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το παράδοξο:

Το όριο δεν είναι μόνο εκεί όπου σταματά η ελευθερία... Είναι και εκεί όπου ο εαυτός γίνεται ορατός.

---

#ψυχολογία #ψυχοθεραπεία #ψυχικήυγεία #αυτογνωσία #προσωπικήανάπτυξη #ικανοποίηση #ευτυχία #αυτοεκτίμηση #όρια #ενσυνειδητότητα #σκέψεις #συναισθήματα #wellbeing #mentalhealth #psychology #psychotherapy

---

Αν θέλεις να λαμβάνεις νέα άρθρα, μπορείς να εγγραφείς στο newsletter εδώ.